جمعه سوم فروردین 1386

نمايشگاهي به بزرگي دنيا

داشتم از بافت يك برگ عكس مي گرفتم. تمام دقتم به نور بود و كادر.
ولي وقتي عكس گرفته شده رو ديدم به فكر فرو رفتم:
خيلي از چيزاي دور و برمون كه از كنارشون به سادگي ميگذريم يه شاهكار هنري اند. فقط بايد با تامل نگاشون كنيم. مثله همين برگ. به تركيب رنگ و ظرافتي كه درش هست نگاه كنين.
چندتا چيز مثله اين برگه دوروبرمون هست. به اين فكر كردين كه ما همين الان داريم تو يه نمايشگاه زندگي مي كنيم؟ نمايشگاهي به بزرگي دنيا، نمايشگاهي كه هميشه بازه و تعطيلي نداره، آثارش كهنه نمي شه و هميشه درحال نو شدنه.
راستي اين همه خدا واسمون دعوت نامه داد چرا يه بار هم نرفتيم با دقت نمايشگاه رو ببينيم؟

نوشته شده توسط جواد بیژنی در 2:36 | | لینک به این مطلب